सेनापतिः-- यदाज्ञापयति स्वामी । विदूषकः-- ध्वंसतां त उत्साहवृत्तान्तः । (धंसदु दे उच्छाहवुत्तन्तो ।) (निष्क्रान्तः सेनापतिः) । राजा-- (परिजनं विलोक्य) अपनयन्तु भवत्यो मृगयावेशम्‌ । रैवतक, त्वमपि स्वनियोगमशुन्य कुरु । परिजनः-- यद्‌ देव आज्ञापयति । (जं देवो आणवेदि ।) (इति निष्क्रान्तः) । विदूषकः-- कृत भवता निर्मक्षिकम्‌ । साम्प्रतमेतस्मिन्‌ पादपच्छाया विरचितवितानसनाथे शिलातले निषीदतु भवान्‌ , यावदहमपि सुखासीनो भवामि । राजा-- गच्छाग्रतः । विदूषकः--एतु भवान्‌ । (इत्युभौ परिक्रम्योपविष्टो) राजा- माधव्य, अनवाप्तचक्षुःफलोऽसि । येन त्वया दर्शनीयं न दृष्टम्‌ । विदूषकः- ननु भवानग्रतो मे वर्तते । (णं भवं अग्गदो मे वद्दि ।) राजा- सर्वः कान्तमात्मीयं पश्यति । अहं तु तामाश्रमललामभूतां शकुन्तलामधिकृत्य व्रवीमि । विदूषकः- (स्वगतम्‌) भवतु । अस्यावसरं च दास्ये । (प्रकाशम्‌) भो वस्व, ते तापसकन्वकाऽ भ्यर्थनीया दृश्यते । राजा-- सखे, न परिहार्ये वस्तुनि पौरवाणां मनः प्रवर्तते । सरयुवतिसम्भवं किल, मुनेरपत्यं तदुज्ज्िताधिगतम्‌ । अर्कस्योपरि शिथिलं च्युतमिव नवमालिकाकुसुमम्‌ ।।