विदूषकः-- तिष्ठ तावत्‌ । अनेन दण्डकाष्ठेन कन्दर्पबाणं नाशयिष्यामि । राजा- (सस्मितम्‌) भवतु । दृष्टं ब्रह्मवर्चसम्‌ । सखे, क्वोपविष्टः प्रियाया किञ्चिदनुकारिणीषु लतासु दृष्टिं विलोभयामि । विदूषकः- नन्वासन्नपरिचारिका चतुरिका भवता सन्दिष्टा । माधवीमण्डप इमां वेलामतिवाहयिष्ये । तत्र मे चित्रफलकगतां स्वहस्तलिखितां तत्रभवत्याः ` शकुन्तलायाः प्रतिकृतिमानयेति । राजा--इदृशं हदयविनोदस्थानम्‌ । तत्तमेव मार्गमादेशय । विदूषक--इत इतो भवान्‌ । (उभौ परिक्रामतः । सानुमत्यमनुगच्छति) विदूषकः--एष मणिशिलापडकसनाथो माधवीमण्डप उपहाररमणीयतया निः संशयं स्वागतेनेव नौ प्रतीच्छति । तत्‌ प्रविश्य निषीदतु भवान्‌ । (उभौ प्रवेशं कृत्वोपविष्टौ) सानुमती-लतासंश्चिता द्रक्ष्यामि तावत्‌ सख्याः प्रतिकृतिम्‌ । ततोऽस्या भर्तुर्बहुमुखमनुरागं निवेदयिष्यामि । राजा- सखे, सर्वमिदानीं स्मरामि शकुन्तलायाः प्रथमवृत्तान्तम्‌ । कथितवानस्मि भवते च । स भवान्‌ प्रत्यादेशवेलायां मत्समीपगतो नासीत्‌ । पूर्वमपि न त्वया कदाचित्‌ सङ्कीर्तितं तत्रभवत्या नाम । कञ्चिदहमिव विस्मृतवानसि त्वम्‌ । विदूषकः- न विस्मरामि । किन्तु सर्व कथयित्वाऽ वसाने पुनस्त्वया हरिहासविजल्प एष न भूतार्थ इत्याख्यातम्‌ । मयाऽपि मृत्पिण्डबुद्धिना तथैव गृहीतम्‌ । अथवा भवितव्यता खलु बलवती । सानुमती- एवमेवैतत्‌ (एव्वं णेद) । राजा-(ध्यात्वा) सखे, त्रायस्व माम्‌ । विदूषकः-- भोः किमेतत्‌ ? अनुपपन्नं खल्वीदृशं त्वयि । कदापि सत्पुरुषाः शोकवास्तव्या न भवन्ति । ननु प्रवातेऽपि निष्कम्पा गिरयः । राजा-बयस्य, निराकरणविक्लवायाः प्रियायाः समवस्थामनुस्मृत्य बलवदशरणोऽस्मि । सा हि-- इतः प्रत्यादेशात्‌ स्वजनमनुगन्तुं व्यवसिता स्थिता तिष्ठेत्युच्चैर्वदति गुरुशिष्ये गुरुसमे । पुनर्दृष्टिं बाष्यप्रसरकलुषामर्पितवती मयि क्रूरे यत्तत्‌ सविषमिव शल्यं दहति माम्‌ ।।