प्रियवदा--हा धिक्‌, हा धिक्‌ । अप्रियमेव संवृत्तम्‌ । कस्मिन्नपि पुजार्हेऽपराद्धा शन्यहदया शकुन्तला । (पुरोऽवलोक्य) न खलु यस्मिन्‌ कस्मिन्नपि । एष दुवसिः सुलभकोपो महर्षिः । तथा शप्त्वा वेगबलोत्फुल्लया दुवरिया गत्या प्रतिनिवृत्तः । नसुया--कोऽन्यो हुतवहाद्‌ दग्धुं प्रभवति । गच्छ । पादयोः प्रणम्य निवर्तयैनं , यावंदहमर्घोदिकमुपकल्ययामि । प्रियंवदा-तथा (तह ।) (इति निच््रान्ता) । अनसूया- (पदान्तरे स्खलितं निरूप्य) अहो, आवेगस्खलितया गत्या प्रभर्टं ममाग्रहस्तात्‌ पुष्पभाजनम्‌ । (प्रविश्य) प्रियवदा-सखि, प्रकृतिवक्रः ख कस्यानुनयं प्रतिगृहणति । किमपि पुनः सानुक्रोशः कृतः । अनसूया- (सस्मितम्‌) तस्मिन्‌ बहेतदपि । कथय । प्रियवदा--यदा निवर्तितुं नेच्छति तदा विज्ञापितो मया । भगवन्‌ प्रथम इतिं ्रक्ष्याविज्ञाततपः प्रभावस्य दुहितृजनस्य भगवतैकोऽपराधो मर्षयितव्य इति । अनसूया--ततस्तत ? प्रियवदा-ततो न मे वचनमन्यथाभवितुमर्हति, किन्त्वभिज्ञानां भरणदश्निन शापो निवर्तिष्यत इति मन््रयमाण एवान्तर्हितः । अनसूया--शक्यमिदानीमाश्चसितुभ्‌ ।* अस्ति ` तेन राजर्षिणा सम्प्रस्थितेन ` स्वनामधेयाद्कितमङ्कलीयकं स्मरणीयमिति स्वयं पिनद्धम्‌ । तस्मिन्‌ स्वाधीनोपाया शकुन्तला भविष्यति । प्रियंवदा--सखि, एहि । देवकार्य तावद्‌ निर्वर्तयावः ।. (सहि,ˆएहि । देवकज्जं द व . णिव्वत्तेम्ह ।) (इति परिक्रामतः) प्रियंवदा-(विलोक्य) अनसुये, पश्यं तावत्‌. । वामहस्तोपहितवदनांऽऽ लिखितेव प्रियसखी । भर्तृगतया चिन्तयात्मानमपि नैषा विभावयति । किं पुनरागन्तुकम्‌ । अनसूया-- प्रियंवदे, दयोरेव नौ मुख एष वृत्तान्तस्तिष्ठतु । र्सितव्या खलु प्रकृतिपेलवा प्रियसखी । प्रियवदा--को नामोष्णोदकेन नवमालिकां सिति । (इत्युभे निष्क्रान्ते) । । । विष्कम्भकः ।! (ततः प्रविशति सुप्तोत्थितः . शिष्यः) शिष्यः--वेलोपलक्षणार्थमादिषटोऽस्मि तत्रभवता प्रवासादुपावृत्तेन काश्यपेन । प्रकाशं निर्गतस्तावदवलोकयामि. कियदवशिष्टं रजन्या इति । (परिक्रम्यावलोक्य च) हन्त प्रभातम्‌ । तथाहि-- यात्येकतोऽस्वशिखर पतिरोषधीना- त माविष्कृतोऽरुणपुरसर एकतोऽर्कः । तेजोद्रयस्य. युगपदव्यसनोदयाभ्यां . . ` लोको नियग्यत . इवात्मदशान्तरेषु ॥