अनसुया- इतः शिलातलैकदेशमलङ्करोतु वयस्यः । (राजोपविशति । शकुन्तला सलज्जा तिष्ठति) प्रियंवदा- द्वयोरपि युवयोरन्योन्यानुरागः प्रत्यक्षः । सखीस्नेहः पुनर्मा पुनरुक्तवादिनीं करोति । राजा-- भद्रे, नैतत्‌ परिहार्यम्‌ । विवक्षितं ह्यनुक्तमनुतापं जनयति । प्रियंवदा--आपन्नस्य विषयनिवासिनो जनस्यार्तिहरेण राज्ञा भवितव्यसित्येष वो धर्मः । राजा-- नास्मात्‌ परम्‌ । प्रियंवदा- तेन हीयमावयोः प्रियसखी त्वामुदिश्येदमवस्थान्तरं भगवता मदनेनारोपिता । तदुर्हस्यभ्युपपत्त्या जीवितमस्या अवलम्बितुम्‌ । राजा-- भद्रे, साधारणोऽयं प्रणयः । सर्वथाऽनुगृहीतोऽस्मि । शकुन्तला (प्रियंवदामवलोक्य) हला, किमन्तःपुरविरहपरयुतुकस्य राजर्षेरुपरोधेन । राजा-- इदमनन्यपरायणमन्यथा हदयसन्निहिते हदयं मम । यदि समर्थयसे मदिरेक्षणे मदनबाणहतोऽस्मि हतः पुनः ।। अनसुया-- वयस्य, बहुवल्लभा राजानः श्रूयन्ते । यथा नौ प्रियसखी बन्धुजनशोचनीया न भक्ति तथा निर्वाहय । राजा-- भद्रे, कि बहुना । परिग्रहबहुत्वेऽपि दे प्रतिष्ठे कुलस्य मे। समुद्ररसना चोर्वी सखी च युवयोरियम्‌ ।।